Werner h. Miron, rodzina pochodzenia niemieckiego o mieszczańskich korzeniach, wywodząca się z Wielkopolski. Jedna linia osiadła w Warszawie.
Jej starsze pokolenia były związane ze Skwierzyną nad Wartą, Landsbergiem nad Wartą (dzisiejszy Gorzów Wielkopolski) i Obrzyckiem. W XVIII w. Wernerowie należeli tam do środowiska mieszczańskiego.
Linia warszawska pochodzi od Samuela Fryderyka Wernera (1761–1836), fabrykanta mydła, który przeniósł się do Warszawy. Kolejne pokolenia rodziny związały się z farmacją, przemysłem, handlem i ziemiaństwem, m.in. z Warszawą, Ozorkowem, Łodzią oraz dobrami w Królestwie Kongresowym.
W XIX w. rodzina weszła do środowiska szlacheckiego i ziemiańskiego, a jej liczne koligacje objęły m.in. Schlösserów, Malczów i Scheiblerów.
Według Stanisława Łozy herb Miron otrzymał 18 II 1858 r. Franciszek Ferdynand Werner. Według późniejszych opracowań otrzymał ten herb za zasługi w dziedzinie farmacji i administracji zdrowia. Według przekazu rodzinnego herb miał być związany z namalowaniem portretu koronacyjnego Stanisława Augusta Poniatowskiego przez przodka Wernerów.
Źródła: Dw. Gen.; Stanisław Łoza, Rodziny polskie pochodzenia cudzoziemskiego osiadłe w Warszawie i okolicach, t. I, Warszawa 1932, s. 168–170; Stanisław Werner, Korzenie, Warszawa 2002; Akta Heroldii Królestwa Polskiego; T. Gajl, Herbarz polski online.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz