Szamarzewski

herb nieustalony

Szamarzewski h. nieustalony, w Wielkopolsce.

Szamborski

Ostoja

Kościesza

Szamborski h. Ostoja, oraz h. Kościesza, vel Samborski, Szamburski, szlachta mazowiecka, wywodząca z pow. płockiego. Jedna ich gałąź przeniosła się do ziemi łomżyńskiej (wiskiej), gdzie założyli wieś Sambory, późniejsze Sambory-Bukowo, w parafii Wizna.

Pierwotnie byli zwani Samborami, a ich gniazem była wieś Samborz (Szamborz), w parafii Święcieniec, pow. Płock. Według Internetowego słownika nazwisk w Polsce IJP PAN forma Szamborski występuje jako wariant nazwiska Samborski. Poświadczenia historyczne obejmują lata 1579, XVII i XVIII wiek.

Rodzina herbu Kościesza łączona jest z miejscowością Sambory w ziemi wiskiej. W dokumencie z 1465 r. występują Paweł Sambor (Szambor, Schambor) i Basz Kołak h. Kościesza.

Jan Szamborski, syn Walerego, pochodzący z diecezji płockiej; immatrykulowany na Akademii Krakowskiej 27 X 1626 r. Zapisany w metryce uniwersyteckiej jako Joannes Szamborsky. Jego herb nie został ustalony.

Jan Szamborski, poseł na sejm z woj. płockiego, elektor króla Augusta II-go w 1697 r. 

Marcin Szamborski vel Samborski (zm. 1708), jezuita, misjonarz dworski starosty lwowskiego, prefekt szkoły jezuickiej w Krośnie; według przekazu genealogicznego pochodził z Mazowsza. Wspominany przez Niesieckiego.

Genealogia
(osób: 29)

• ANTONI Szamborski (1815–po 1862), s. Piotra i Marianny Doleckiej; zamieszkały w parafii Wierzbówiec, pow. Płońsk (MK Wierzbówiec); ur. we wsi Kliczki, parafia Lekowo, pow. Ciechanów, chrz. 1815 (MK Lekowo); ż. (24 II 1862 Wierzbówiec) Ludwika Ojrzyńska (ok. 1840–po 1862), c. Tomasza i Marianny Zaremba; ślub w parafii Wierzbówiec, miejscowość: Wierzbówiec (MK Wierzbówiec).

• JOANNA Szamborska (ok. 1810–1884), c. Juliana i Tekli Ostaszewskiej; zamieszkała w parafii Dąbrowa, pow. Mława, uwagi: „dziedziczka” (MK Dąbrowa); zm. Wieczfnia, parafia Wieczfnia Kościelna, pow. Mława, voto: Chamska (MK Wieczfnia Kościelna); m. (1830 Dąbrowa) Józef Chamski (ok. 1800–po 1845), s. Adama i Rozalii Przeciszewskiej; ślub w parafii Dąbrowa (MK Dąbrowa); dzieci: 1/ Adam Julian (ur. 1833); ur. we wsi Biernaty, parafia Dłutowo in. Stare Dłutowo, obecnie pow. Działdowo, woj. warmińsko-mazurskie, chrz. 1833 (MK Stare Dłutowo); 2/ Tekla Kordula (1835–1877); ur. Biernaty, chrz. 1835 (ib.); zm. Grodziec, parafia Grodziec, pow. Płońsk, lat 43, mąż Jan Kwiatkowski (MK Grodziec); 3/ Róża (ok. 1845–po 1867); voto: (1867 Rościszewo) Włodzimierz Żółnowski (ok. 1840–po 1867), s. Wincentego i Karoliny Langner; ślub w parafii Rościszewo, pow. Sierpc (MK Rościszewo) – Chamscy.

Źródła: Bork. Spis 440; Elekt. t. 1/360; Nies.; SGKP t. 10/246.

Szarkowski

Szarkowski, rodzina szlachecka?, przeważnie na Kujawach i Pomorzu, Podlasiu, na Litwie i Białej Rusi.

Szczutowski

Dołęga

Szczutowski h. Dołęga, w ziemi dobrzyńskiej, pisali się ze Szczutowa. Są jednego pochodzenia z Polichnowskimi herbu Dołęga. Niektórzy z nich osiedlili się w Wielkopolsce. 

Szumańczewski

Prus I

Szumańczewski h. Prus I (in. Półtorakrzyż) vel Szumańczowski, Szymańczewski etc., przeważnie w Małopolsce. Nazwisko występuje w dawnych herbarzach w kilku wariantach pisowni.

Szyrma

Dołęga

Szyrma

(in. Lubicz odm.)

Szyrma h. Dołęga, oraz h. Lubicz odm. (herb własny), vel Lach-Szyrma, na Polesiu i Litwie, szczególnie w dawnym pow. pińskim i sąsiednich.

Szyryn

Szyryn

(in. Jasieńczyk odm.)

Szyryn h. własnego (in. Szyryn, Jasieńczyk odm.), vel Szyrin, rodzina pochodzenia podobno chorwackiego, pieczętująca się herbem własnym, od nazwiska zwanym Szyryn. 

Śliwnicki

Korab

Śliwnicki h. Korab, w Wielkopolsce, oraz w Sieradzkiem, pisali się od dóbr Śliwniki, w dawnym pow. odolanowskim, obecnie pow. Ostrów Wielkopolski. W herbarzach wymieniana od XVI w.

Śmiełowski

Leszczyc

Śmiełowski h. Leszczyc, vel Śmielowski, Śmiałowski, w Wielkopolsce, w dawnym woj. kaliskim, pow. pyzdrskim. Rodzina wymieniona w herbarzu Paprockiego 1584 r. 

Śniadecki

Leliwa

Śniadecki h. Leliwa, rodzina szlachecka pochodzenia wielkopolskiego, związana pierwotnie z ziemią pałucką, zwłaszcza z okolicami Żnina i Gorzyc, następnie także z Krakowem i Wilnem. 

W XVIII stuleciu przedstawiciele rodziny należeli do zamożniejszego mieszczaństwa żnińskiego, pełniąc urzędy miejskie i prowadząc działalność gospodarczą. Z rodziny tej wywodzili się dwaj wybitni przedstawiciele polskiego Oświecenia: Jan Śniadecki, matematyk i astronom, oraz jego młodszy brat Jędrzej, chemik, lekarz i biolog.

Tradycję szlacheckiego pochodzenia Śniadeckich potwierdzają wcześniejsze wzmianki archiwalne. W 1654 r. występuje Albert Śniadecki, określony jako nobilis, pochodzący ze wsi Gorzyce w pow. żnińskim. W 1701 r. Franciszek i Dorota Śniadeccy posiadali tamtejsze wójtostwo, dzierżone z nadania arcybiskupa gnieźnieńskiego Michała Radziejowskiego. W 1730 r. Franciszek i jego druga żona Katarzyna z Mieleszewiczów sprzedali wójtostwo Janowi Ostromęckiemu. Jan Śniadecki, syn Franciszka z pierwszego małżeństwa, przeniósł się następnie do Żnina.

Według przekazów genealogicznych rodzina używała herbu Leliwa. W źródłach dotyczących rodziny pojawia się także potwierdzenie szlachectwa wileńskiej linii z 10 VII 1835 r.

Źródła: PSB t. 51 (hasła: Jan Śniadecki oraz Jędrzej Śniadecki); Edmund Fryckowski, „Jędrzej Śniadecki – wybitny myśliciel polskiego Oświecenia”; Adam Wrzosek, „Jędrzej Śniadecki”, t. 1; Baliński, Pamiętniki; Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku – wykaz legitymacji i urzędników; T. Gajl, Herbarz polski online.