Wolan h. Lis, vel Wohlan, rodzina pochodzenia śląsko-niemieckiego (pierwotnie zwali się chyba Wohlan). Pisali się „na Wolanowie”. Jedna ich gałąź osiadła w W. Ks. Litewskim, głównie w pow. oszmiańskim i wileńskim. Otrzymali indygenat w Rzeczypospolitej w czasach króla Zygmunta Augusta.
Wolbek h. Walbach, vel Wolbock, Walbek, na Litwie i Białej Rusi, m.in. w woj. mińskim.
Wolmer h. Korwin, vel Wolmier, Wolimer, Wolner, Walmor, Wulmer etc., w W. Ks. Litewskim, pow. grodzieńskim. Wywodzą się zapewne z Inflant Polskich (dzisiejsza Łotwa).
Wołodyjowski h. Korczak, rodzina ruska w dawnym woj. bełskim, osiedlona na Podolu, w XVII wieku bardzo rozdrobniona. Według Niesieckiego, „z Moskwy do Polski przyszli, czego dowodzą różnemi przywilejami”.
Wysoczyński h. Szeliga, oraz h. Ciołek, vel Wysociński, Wysoczański, także Wysokiński, na Mazowszu, w pow. grójeckim. Pisali się z Wysoczyna.
Wyrzyski h. Topór (in. Pałuka), nazwisko wzięli od dóbr Wyrzysk, w pow. nakielskim, lecz byli też właścicielami wsi Wyrza tamże. Pisali się ze Słupów („ze Słup”) koło Szubina. Są jednego pochodzenia z Danaborskimi z Danaborza koło Wągrowca, Brzyskorzystewskimi z Brzyskorzystwi, Kcyńskimi z Kcyni, Ostrowskimi i Słupskimi ze Słupów koło Szubina w pow. nakielskim i kcyńskim.
Wukry
Wysoczański h. Sas, vel Wysoczyński, na Rusi Czerwonej, związani przede wszystkim z Wysockiem Wyżnym w ziemi samborskiej. Jego gałęzie występowały m.in. w pow. turczańskim i drohobyckim. W źródłach spotykani również jako „z Wysokiego”, „na Wysokich” oraz „z Weryhy”.
