Szalemberg h. nieustalony, vel Szalmberg, Szalenberg, rodzina odnotowana na przełomie XVIII i XIX w. w Wilnie. Warto uwzględnić również możliwe formy niemieckojęzyczne: Schallenberg, Schalenberg, Szallenberg.
Materiały do Polskiego Słownika Biograficzno-Genealogicznego
Materials for Polish Biographical and Genealogical Dictionary
Szamarzewski
Szamarzewski h. nieustalony, vel Szamarewski, Samarzewski etc., w Wielkopolsce, pisali się z Szamarzewa w dawnym pow. pyzdrskim.
Ich gniazdem jest Szamarzewo (Szemarzewo, Szamarewo, Samarzewo etc.), parafia Sokolniki, obecnie gm. Kołaczkowo, pow. Września. Historyczne Samarzewo zostało po 1815 r. podzielone granicą zaborów na Samarzewo (część rosyjską) i Szamarzewo (część pruską).
Jan Szamarzewski, sołtys w Szamarzewie, występuje w 1503 r.; w 1502 r. poślubił Jadwigę Rogaską. Ich syn Marcin w 1545 r. dokonał zamiany sołectwa w Szamarzewie na części wsi Psarskie z Zachariaszem Psarskim (Dw. Teki, regesty dotyczące Szamarzewa).
W 1877 r. istniał w Szamarzewie folwark, który należał do Józefa Swinarskiego.
• ANNA Szamarzewska (ok. 1580-po 1620), c. Stanisława i Anny Kociuskiej; m. (ok. 1605) Andrzej Chociszewski z Chociszewa h. Junosza (ok. 1570-1620/32), dziedzic dóbr Chociszewo, w pow. gnieźnieńskim (Dw. Teki; AGZ Poznań); dzieci: 1/ Wojciech Chociszewski.
• AUGUSTYN Szamarzewski (21 I 1832-8 V 1891), s. Jakuba i Agnieszki Klimek, ksiądz rzymskokatolicki, działacz społeczny i gospodarczy, jeden z pionierów polskiej spółdzielczości kredytowej w Wielkopolsce, zwany Patronem; kształcił się w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, które ukończył w 1854 r.; początkowo pracował na poczcie, następnie (po śmierci żony) podjął studia teologiczne w seminarium duchownym w Gnieźnie; w 1859 r. przyjął święcenia kapłańskie; pracował jako wikary w Środzie Wielkopolskiej, gdzie rozwinął działalność społeczną i oświatową; w 1862 r. współorganizował Tow. Rzemieślnicze; podczas powstania styczniowego angażował się w pomoc powstańcom, za co został aresztowany przez władze pruskie i więziony; po powrocie do Środy kontynuował działalność społeczną, szczególnie na rzecz polskiego rzemiosła, handlu i drobnej przedsiębiorczości; zasłynął jako organizator polskich spółek zarobkowych i gospodarczych, opartych na systemie samopomocy finansowej; w 1872 r. stanął na czele Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych w W. Ks. Poznańskim, przyczyniając się do rozwoju polskiej spółdzielczości kredytowej; w 1887 r. objął probostwo w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie kontynuował działalność duszpasterską i społeczną; ur. Poczdam, zm. Ostrow Wielkopolski, poch. tamże (PSB t. 46/550; WSB; PTPN; AMM; SBWP-W I); ż. (1855 Poznań?) Michalina Kalawska (ok. 1835–ok. 1856); małżeństwo było bezdzietne.
Źródła: Dw. Teki (Regesty); SGKP t. 11/775.
Szamborski
Szamborski h. Ostoja, oraz h. Kościesza, vel Samborski, Szamburski, szlachta mazowiecka, wywodząca z pow. płockiego. Jedna ich gałąź przeniosła się do ziemi łomżyńskiej (wiskiej), gdzie założyli wieś Sambory, późniejsze Sambory-Bukowo, w parafii Wizna.
Pierwotnie byli zwani Samborami, a ich gniazem była wieś Samborz (Szamborz), w parafii Święcieniec, pow. Płock. Według Internetowego słownika nazwisk w Polsce IJP PAN forma Szamborski występuje jako wariant nazwiska Samborski. Poświadczenia historyczne obejmują lata 1579, XVII i XVIII wiek.
Rodzina herbu Kościesza łączona jest z miejscowością Sambory w ziemi wiskiej. W dokumencie z 1465 r. występują Paweł Sambor (Szambor, Schambor) i Basz Kołak h. Kościesza.
Jan Szamborski, syn Walerego, pochodzący z diecezji płockiej; immatrykulowany na Akademii Krakowskiej 27 X 1626 r. Zapisany w metryce uniwersyteckiej jako Joannes Szamborsky. Jego herb nie został ustalony.
Jan Szamborski, poseł na sejm z woj. płockiego, elektor króla Augusta II-go w 1697 r.
Marcin Szamborski vel Samborski (zm. 1708), jezuita, misjonarz dworski starosty lwowskiego, prefekt szkoły jezuickiej w Krośnie; według przekazu genealogicznego pochodził z Mazowsza. Wspominany przez Niesieckiego.
Genealogia
(osób: 29)
• ANTONI Szamborski (1815–po 1862), s. Piotra i Marianny Doleckiej; zamieszkały w parafii Wierzbówiec, pow. Płońsk (MK Wierzbówiec); ur. we wsi Kliczki, parafia Lekowo, pow. Ciechanów, chrz. 1815 (MK Lekowo); ż. (24 II 1862 Wierzbówiec) Ludwika Ojrzyńska (ok. 1840–po 1862), c. Tomasza i Marianny Zaremba; ślub w parafii Wierzbówiec, miejscowość: Wierzbówiec (MK Wierzbówiec).
• JOANNA Szamborska (ok. 1810–1884), c. Juliana i Tekli Ostaszewskiej; zamieszkała w parafii Dąbrowa, pow. Mława, uwagi: „dziedziczka” (MK Dąbrowa); zm. Wieczfnia, parafia Wieczfnia Kościelna, pow. Mława, voto: Chamska (MK Wieczfnia Kościelna); m. (1830 Dąbrowa) Józef Chamski (ok. 1800–po 1845), s. Adama i Rozalii Przeciszewskiej; ślub w parafii Dąbrowa (MK Dąbrowa); dzieci: 1/ Adam Julian (ur. 1833); ur. we wsi Biernaty, parafia Dłutowo in. Stare Dłutowo, obecnie pow. Działdowo, woj. warmińsko-mazurskie, chrz. 1833 (MK Stare Dłutowo); 2/ Tekla Kordula (1835–1877); ur. Biernaty, chrz. 1835 (ib.); zm. Grodziec, parafia Grodziec, pow. Płońsk, lat 43, mąż Jan Kwiatkowski (MK Grodziec); 3/ Róża (ok. 1845–po 1867); voto: (1867 Rościszewo) Włodzimierz Żółnowski (ok. 1840–po 1867), s. Wincentego i Karoliny Langner; ślub w parafii Rościszewo, pow. Sierpc (MK Rościszewo) – Chamscy.
Źródła: Bork. Spis 440; Elekt. t. 1/360; Nies.; SGKP t. 10/246.
Szarkowski
Szarkowski, rodzina szlachecka?, przeważnie na Kujawach i Pomorzu, Podlasiu, na Litwie i Białej Rusi.
Szczutowski
Szczutowski h. Dołęga, w ziemi dobrzyńskiej, pisali się ze Szczutowa. Są jednego pochodzenia z Polichnowskimi herbu Dołęga. Niektórzy z nich osiedlili się w Wielkopolsce.
Szumańczewski
Szumańczewski h. Prus I (in. Półtorakrzyż) vel Szumańczowski, Szymańczewski etc., przeważnie w Małopolsce. Nazwisko występuje w dawnych herbarzach w kilku wariantach pisowni.
Szyrma
(in. Lubicz odm.)
Szyrma h. Dołęga, oraz h. Lubicz odm. (herb własny), vel Lach-Szyrma, na Polesiu i Litwie, szczególnie w dawnym pow. pińskim i sąsiednich.
Szyryn
(in. Jasieńczyk odm.)
Szyryn h. własnego (in. Szyryn, Jasieńczyk odm.), vel Szyrin, rodzina pochodzenia podobno chorwackiego, pieczętująca się herbem własnym, od nazwiska zwanym Szyryn.
Śliwnicki
Śliwnicki h. Korab, w Wielkopolsce, oraz w Sieradzkiem, pisali się od dóbr Śliwniki, w dawnym pow. odolanowskim, obecnie pow. Ostrów Wielkopolski. W herbarzach wymieniana od XVI w.
Śmiełowski
Leszczyc
Śmiełowski h. Leszczyc, vel Śmielowski, Śmiałowski, w Wielkopolsce, w dawnym woj. kaliskim, pow. pyzdrskim. Rodzina wymieniona w herbarzu Paprockiego 1584 r.
Subskrybuj:
Posty (Atom)